ADHD

• Home
• Forum
• Kontakt

ADHD

Nadpobudliwość psychoruchowa z zaburzeniami koncentracji uwagi, znana jako ADHD, może być prawdziwym problemem. Szczególne trudności stwarza dzieciom w wieku szkolnym, które więcej wysiłku włożyć muszą w naukę, funkcjonowanie w rówieśniczej grupie, wykonywanie różnych zadań. Osoby dorosłe z nadpobudliwością psychoruchową też mogą odczuwać jej negatywne skutki – problemy z relacjami, „wybuchowy” temperament, skłonność do uzależnień. Pierwszym krokiem jest rozpoznanie ADHD – często przed jego wykryciem chorzy krytykowani są z powodu trudnego charakteru, roztrzepania, małej wydajności pracy.

Przyczyny zachorowań na ADHD

Powody zachorowań na nadpobudliwość psychoruchową nie są do końca poznane. Istnieją jednak elementy sprzyjające chorobie oraz ją pogłębiające. Zaliczyć można do nich czynniki genetyczne (wskutek których dochodzi do powstania nieprawidłowych struktur mózgowych i upośledzonego przekazywania w centralnym układzie nerwowym), dietę oraz środowisko społeczne. Podatność na ADHD rośnie wraz z liczbą czynników środowiskowych o niekorzystnym działaniu np. papierosy palone przez matkę w ciąży , toksyczne substancje w pożywieniu. Nasileniu objawów sprzyjać mogą różnego rodzaju alergie pokarmowe i astma. Przez lata twierdzono, że do zachorowań prowadzą czynniki społeczne, takie jak zaburzone relacje w rodzinie, rozwód rodziców, częsta zmiana miejsca zamieszkania, patologia w rodzinie itp. Dziś wiadomo, że nie mogą być one przyczyną choroby, jednak sprawiają często, że jej objawy się nasilają, u dzieci mających pełne, wspierające się nawzajem rodziny, są dużo mniej dokuczliwe.

Objawy ADHD

Często dzieci chore na ADHD uważane są za niegrzeczne, ponieważ trudno im usiedzieć na miejscu, skupić uwagę na słowach i poleceniach nauczyciela, skoncentrować się na wykonaniu zadania. Do tego dochodzą problemy z relacjami: chęć przewodzenia grupie, brak cierpliwości, dokuczanie innym dzieciom, oraz z emocjami: wybuchy złości, chwiejność emocjonalna, brak odporności na stres. Ciągła nadpobudliwość ruchowa jest źródłem ogromnych problemów dla rodziców i opiekunów – dziecko biega, macha rękami i nogami, często ulega kontuzjom i upadkom. W wieku szkolnym dochodzą kłopoty z nauką – niedokładne przepisywanie z tablicy, niemożność skoncentrowania się, nie kończenie odpowiednich zadań. Objawem ADHD mogą być również trudności związane ze snem – długie zasypianie, koszmary, lęk przed snem. W wieku dorosłym większość tych przypadłości znika, jednak często kilka z nich pozostaje przez całe życie.

Jak żyć z ADHD?

Dużą ulgą bywa niekiedy sama diagnoza, będąca dowodem, że zły stan dziecka wynika z choroby, nie z rodzicielskich zaniedbań. Punktem wyjścia jest zdiagnozowanie, poznanie i akceptacja schorzenia. Następnym krokiem jest terapia, mająca na celu pomoc dziecku w kontrolowaniu siebie, koncentracji, planowaniu itp. Często podstawowe leczenie łączy się z zajęciami wyrównawczymi, terapią mowy, czy terapią związaną z rozwojem ruchowym dziecka. Dobór właściwych środków zależy od indywidualnego przypadku i potrzeb. Dodatkowo stosuje się leczenie farmakologiczne, łagodzące objawy. Pewne znaczenie przywiązuje się także do diety, istnieje teoria mówiąca o podwyższeniu stopnia nadpobudliwości przez takie produkty, jak kakao, konserwanty i cukier.